Wyroki Sądu Najwyższego - Izba Cywilna

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 29 stycznia 2002 r. V CKN 721/2000

Skuteczność zarzutu naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 217 § 2 w zw. z art. 381 kpc, uzależniona jest od wykazania, że strona zachowała w postępowaniu apelacyjnym uprawnienie do przytaczania okoliczności faktycznych i dowodów.

W treści uzasadnienia ww. wyroku można znaleźć przede wszystkim odpowiedź na pytanie, w jakich sytuacjach procesowych sąd drugiej instancji może naruszyć art. 217 § 2 kpc.

Sąd Najwyższy stwierdził, iż skuteczność zarzutu naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 217 § 2 kpc, mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed tym sądem (art. 391 kpc), uzależniona jest od wykazania, że skarżący zachował w postępowaniu apelacyjnym uprawnienie do przytaczania okoliczności faktycznych i dowodów. Uprawnienie to przysługuje w sytuacji, gdy środki dowodowe zgłoszone przed sądem pierwszej instancji zostały bezzasadnie pominięte oraz gdy skarżący zmierza do odparcia wniosków i twierdzeń zgłoszonych w apelacji strony przeciwnej, której wnioski dowodowe zostały dopuszczone przez sąd drugiej instancji.

Ubocznie Sąd Najwyższy zajął się kwestią błędnego powoływania przez strony środka dowodowego „dowodu z akt”, który prawu procesowemu nie jest znany. Zawarte w art. 224 § 2 kpc sformułowanie „... gdy ma być przeprowadzony dowód z akt...” oznacza możliwość dopuszczenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach. Strona, która chce skorzystać z tego środka dowodowego (dowodu z dokumentu), powinna go oznaczyć i wskazać jego miejsce w aktach. Nie czyniąc tego, powołuje - jak już podkreślono - środek dowodowy nieznany polskiemu prawu procesowemu.

--------------------------------------------------------------------------------

Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 7 maja 2009 r. III CZP 20/2009

Termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych, zawartej na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004 r. Nr 171 poz. 1800, ze zm.), określa art. 118 kc.

W treści uzasadnienia ww. uchwały znajdziemy odpowiedź co do charakteru prawnego umowy o świadczenie usług telefonicznych. Sąd Najwyższy uznał, iż skoro elementy istotne umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały wystarczająco uregulowane przez inne przepisy w rozumieniu art. 750 kc- przez Prawo telekomunikacyjne z 2004 r.- to do tych umów, choć są to umowy o świadczenie usług, nie mają zastosowania przepisy o zleceniu (art. 750 kc).

Nadto Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, iż do umowy o usługi telefoniczne odesłanie z art. 750 kc nie ma zastosowania, w szczególności odesłanie do art. 751 kc, który zawiera regulację terminów przedawnienia roszczeń. Z tych względów przyjął, że termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych, zawartej na podstawie Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., określa art. 118 kc.

--------------------------------------------------------------------------------

opracowała Mariola Adamska